Zespół cieśni nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka to rodzaj zespołu uciskowego nerwu środkowego ramienia (nerwu pośrodkowego) w stawie nadgarstkowym. Choroba dotyka częściej kobiet.

Objawy

Często pacjenci skarżą się na bóle w rejonie nadgarstka z uczuciem zdrętwienia, często promieniujące do kciuka, palca wskazującego i części palca środkowego, a nierzadko także z promieniowaniem do przedramienia. Często schorzenie nie jest ograniczone do jednej ręki. W późniejszym stadium nierzadko dochodzi do osłabienia i atrofii mięśni.

Początkowo nasilenie dolegliwości przypada na noc. Dość często objawy zespołu cieśni nadgarstka są podobne jak przy wypadnięciu krążka międzykręgowego i innych schorzeniach dolnego odcinka kręgosłupa szyjnego. I dlatego kontrola szyjnego odcinka kręgosłupa metodą tomografii rezonansu magnetycznego jest uzasadniona. Diagnozę można potwierdzić dzięki metodom elektrofizjologicznym (elektroniczny pomiar szybkości przewodzenia nerwów, elektromiografia itd.).

Przyczyny

Zgrubienie troczka zginaczy (retinaculum flexorum) lub ścięgien w tym rejonie, prowadzące do zwężenia w „kanale”. Zgrubienie więzadła może być wynikiem zapalenia ścięgien lub opuchnięcia tkanki spowodowanego ciągłym przeciążeniem mechanicznym. Mogą się do tego przyczyniać następujące stany: wrodzona wąskość kanału nadgarstka, przeciążenie, ciąża, cukrzyca, urazy, schorzenia nerek itd.

Terapia

W przypadku lekkich dolegliwości wystarczy leczenie zachowawcze z gimnastyką rehabilitacyjną, masażami, noszeniem szyny ramiennej, akupunkturą, terapią prądową, przyjmowaniem środków przeciwbólowych oraz wstrzyknięciami w tym rejonie. Jeśli nie dochodzi do uśmierzenia bólu albo jeśli występują bardzo silne dolegliwości lub zaburzenia neurologiczne, zasadne jest zastosowanie zabiegu operacyjnego.

Operacja zespoły cieśni nadgarstka polega na zapewnieniu większej przestrzeni dla nerwu przez rozchylenie troczka zginaczy (retinaculum flexorum). Zabieg może być wykonywany przez drobne cięcie na nadgarstku albo endoskopowo pod znieczuleniem miejscowym, znieczuleniem splotu nerwowego lub pełną narkozą — ambulatoryjnie lub stacjonarnie.

Wyniki

Po odciążeniu nerwów lub poszerzeniu „kanałów” dochodzi do wyraźnego złagodzenia objawów. Rzadko pozostają dolegliwości resztkowe, przede wszystkim wówczas, kiedy nerwy dłużej pozostawały pod uciskiem albo jeśli choroba podstawowa, np. cukrzyca, nie została wystarczająco wyleczona. W niektórych przypadkach powstają blizny, który ponownie wywołują objawy. W takich sytuacjach można powtórzyć zabieg.

Leczenie pooperacyjne: Szwy są z reguły usuwane 10 dni po zabiegu. Początkowo pacjenci noszą bandaż lub szynę. Niezdolność do pracy wynosi kilka tygodni i zależy od zawodu.